Experimenteel optreden
door Irene Stolp

dinsdag 1 september, 15.30u, Theater Kikker: Fabulous Fringe, Il Delirio Amoroso

In dit Fab-Fringe-concert verzorgden de cellist Jonathan Pesek en de klaveciniste Chani Lesaulnier een concert onder de mooie titel Il Delirio Amoroso. In het programmaboek stond al vermeld dat de cellist Jonathan Pesek een klein experiment niet schuwt, en dat hij een suite samenstelde uit Bachs soloweken voor cello en klavecimbel. Spannend!
De uitvoering was inderdaad erg verrassend, de voor een ieder bekende delen uit de cellosuite nr. 1007 en uit de klavecimbelpartita nr. 829 waren telkens weer een verrassing. De spelers maakten er een zeer mooi geheel van, ze hadden zelfs gelet op dezelfde toonsoorten, en afwisselende karakters. Het enige nadeel was, bij mij althans, dat je als luisteraar wel heel erg zat te wachten op enige samenspel. Maar het wachten werd beloond in het laatste deel van deze experimentele suite: de Gigue uit de Partita. Hier had de cellist blijkelijk een cello-partij aan toegevoegd. Samen met het gekoppelde (en zo dominante) klavecimbel gaf dit een speciale klankkleur.
Erna volgden een Sonate van Domenico Scarlatti voor klavecimbel en de Cellosonate van Francesco Alborea (?). Deze twee wat vroegere stukken liepen mooi in elkaar over door de korte brug van het klavecimbel. De cellist liet hier in het Adagio zijn cello erg mooi zingen. Hier hadden we met een goede cellist te maken, die zowel virtuoos als erg muzikaal is.
Ook de klaveciniste deed niet onder voor haar collega qua techniek en muzikaliteit. Maar het schudden van haar hoofd (zelfs bij het stemmen) kwam in mijn ogen iets te gekunsteld over. Natuurlijk ‘mag’ je in de barok je gezicht gebruiken om emoties over te brengen, maar zoals zij bewoog, neigde dat al naar de Romantiek. Ik vond haar echter wel erg goed in de klavecimbelsonate in As-groot van Haydn. Goede keuze (ik had nog nooit een sonate van Haydn voor klavecimbel solo gehoord), en heel virtuoos, muzikaal en met veel verve uitgevoerd. Ze kreeg hier een lang applaus voor.
Ik vond de laatste cellosonate van Boccherini (zie schilderij) wel het hoogtepunt van dit concert. De cellist kon zich van alle kanten laten zien, vooral in het spannende slotcadens in het eerste deel. Het Allegro alla Militaire had veel succes bij het publiek, hierin werden alle virtuoze mogelijkheden van de cello optimaal benut.
Het was een aangename kennismaking met dit duo, maar voor mij hadden de grote, langzame gebaren wel wat minder gemogen. Al met al toch een bijzonder, experimenteel concert met oog voor presentatie, en dat mag best.