A weekly program about
the spiritual and emotional dimensions
in music.
Een nieuw actueel programma over de spirituele dimensies van geluid en de emotionele intensiteit van muziek. Iedere maandagnacht van 12 tot 1 uur speciaal geslecteerde nieuwe muziek rond een eigentijds thema.
In het voorjaar van 2006 opende het Amerikaanse Akron/Family haar debuutalbum ‘Meek Warrior’ met het nummer ‘The Blessing Force’. Martin Beeler beschreef kort daarna in het cult-tijdschrift YETI de gelaagde filosofie die schuil gaat achter het muzikale vuurwerk van Akron/Family. Het artikel gaf de nodige energie en inspiratie om in deze tijden van muziekverschraling een ruimklinkend muziekprogramma te programmeren voor de hedendaagse muziekliefhebber. 
Akron/Family, gezien in Fiddlers, Bristol; 24-05-2009.
Akron/Family, dit voorjaar op de markt met een gloednieuwe CD ‘Set ‘Em Wild, Set ‘Em Free’, doet het in Fiddlers met opzwepende world-rock. Het geluid stuitert van Afrikaanse ritmes naar westcoast Beach Boys koortjes, overschrijdt de randjes van de free-jazz, geraakt in hogere sferen met zeventiger jaren psychedelica en pijnigt met pure noise. Technisch staat het als een huis, muzikaal is het onnavolgbaar en met de momenten van chaotisch communty-singing staat de zaal na tien minuten al op springen. Uiteindelijk overstijgt Akron/Family al mijn verwachtingen.
Speellijst + Achtergrondinfo bij aflevering 1 van ThE BlessinG ForcE op 7 september 2009 met als thema Walls Of Sound.
(tune: The Blessing Force – Akron/Family)
1. Ascend. Ample Fire Within. SUNN93.
2. Kraken. N 14. Spectre/S30.
3. Windy & Carl. When We Were. KRANK 125.
4. SunnO)). Hunting And Gathering. SUNN100.
5. Mono. Ashes In The Snow. CORE 077.
Concertverslag Mono in Patronaat; 28-03-2009: Op ”Hymn to the Immortal Wind”, het kort geleden verschenen vijfde studio-album van Mono, laten de vier vaste groepsleden zich op goed getimede momenten door tientallen strijkers omringen. Het door Steve Albini geproduceerde album straalt dan ook een paradijselijke schoonheid uit en past perfect binnen een herlevende periode vol melancholie en romantiek. Sinds haar bestaan (2000) is Mono vergeleken met allerhande vrijwel gelijkgezinde instrumentale bands, zoals Tortoise, Godspeed You Black Emperor!, My Bloody Valentine en Mogwai. Toch heeft de band haar eigen geluid doorontwikkeld naar het schemergebied tussen kunst en kitsch. Soms slaat dat gevaarlijk door naar een suikerzoet en voorspelbaar gitaargepingel. Avontuurlijk en dynamisch wordt het als de Japanners gaan strooien met dissonant gierende gitaarbombardementen. Dat brengt de ingedutte luisteraar enkele verrassende “earopeners”. Een langere houdbaarheidsduur blijft hiermee voor Mono gegarandeerd. Op het Patronaat podium moeten we het vooralsnog stellen met de vier Japanse groepsleden zelf. Heel traag en met minimalistisch samenspel komt er een zuigende machine op gang. Mono speelt subtiel opgebouwde instrumentale gitaarlicks. De karakteristieke geluiden van de Fender gitaren zorgen voor melodielijnen die zich meestentijds in de hogere toonfrequenties bevinden. Het geeft de composities een tintelend ijl karakter mee. Bij de aanzwellende passages vormt dat een mystiek zwevend geluid. En als het op sommige momenten tot een climax komt worden we omsloten door een gierende drone-metal geluidsmantel. Mono houdt zich voor het grootste deel van het concert vast aan de trackvolgorde op hun nieuwste album ”Hymn to the Immortal Wind”. Zo wordt er geopend met “Ashes In The Snow” en gieren de laatste feedbackklanken door de zaal bij het nummer “Everlasting Light”. Natuurlijk wordt het orkestrale “Silent Flight, Sleeping Dawn” niet uitgevoerd. Wel neemt basgitariste Tamaki Kunishi tijdens de uitvoeringen van “Follow The Map” en “Everlasting Light” plaats achter de elektrische piano. 
Dat zorgt voor een welkome afwisseling in de toch wel uniforme opbouw van de losse composities. Uniformiteit en voorspelbaarheid zijn de grootste valkuilen in de muziek van Mono. De opgeheven aansteker cliché’s worden breed uitgemeten. Natuurlijk schuilt daar ook de kracht van Mono achter. De voorspelbaarheid maakt de weg vrij voor het euforische effect van de dynamische en explosieve geluidsuitbarstingen. Een zelfde ervaring komen we bijv. tegen bij films van David Lynch en Quentin Tarantino. Extra waarde wordt “live” toegevoegd door een mimisch intense voordracht. Gulzig wordt de muziek van Mono door de toeschouwers geconsumeerd. Het is zeker indrukwekkend. En dan maakt het ook niet meer uit of het nu kunst of kitsch is.
6. Mogwai. Fear Satan. CHEM 106 cd2.
Concertverslag Mogwai in Patronaat; 02-07-2009: Mogwai is en blijft een band met goed te volgen gitaarriffs en snarenloopjes. Alle vijf muzikanten zijn meesters in het langzaam opvoeren van het volume en het spelen met dynamiek. Plots doemt er uit het stroboscopische licht een strontvlieg op. Het beest neemt plaats op de slagplaat van gitarist Stuart Braithwaite. Hebben we hier te maken met ouwe “rockshit”? De aanwezige Schotten compleet met rok en rode tong tatoeages, pal naast mij, blijken ook al uit het stenen (Stones) tijdperk te komen. Hmmm, allemaal factoren die de beleving op scherp zetten. Natuurlijk laat ik de gitaarmuren op mij inwerken. En het moet gezegd, de zaalmix is dusdanig schoon, dat het enorme volume mijn gehoorgangen weinig schade berokkend. Bij stevige stukken als “Batcat” van hun laatste CD “The Hawk Is Howling” en het oerstuk “Satan” van hun allereerste album “Young Team” krijg je toch best weer euforische gevoelens. Ach ja, een kwestie van je midlifecrisis gevoelens de vrije loop laten, om daarna genoeglijk bevredigd de warme zomernacht in te fietsen en thuis te komen, alwaar de familie inmiddels rustig slaapt, zodat je nog even in de huiskamer stiekem luchtgitaar kan spelen. 
7. Boris. Buzz-In. SUNN92.