Vr 13 nov. 2009.
Verkadefabriek; 18.30
‘Jeanne Of The Dark’; Marko Ciciliani/Terre Thaemlitz/Bakin Zub.
Het fenomeen Vamp ontleed.
De van oorsprong Kroatische componist Marko Ciciliani is compleet in de ban van de klassieke femme fatale. Hij zocht contact met de Amerikaans/Japanse multimedia producer Terre Thaemlitz en samen ontwikkelden ze de voorstelling ‘Jeanne of the Dark’, een wonderbaarlijke zoektocht naar het fenomeen ‘vamp’ in de multimediale context van muziek, elektronica, licht, laser en stomme film.
Les Vampires.
Centraal in de voorstelling staat het Franse meesterwerk uit 1916, Les Vampires een film zonder geluid van Louis Feuillade. In korte filmische interludes van de hand van Thaemlitz worden beelden getoond uit de oorspronkelijke film
Kleurenleer en klankassociaties.
De vamp, de femme fatale die met haar schoonheid en seksualiteit mannen verleidt om ze op die manier in het ongeluk te storten, wordt in deze voorstelling in drie delen ontleed; vampier, erotiek en kannibalisme. Elk deel, door Marko Ciciliani gecomponeerd, heeft zijn eigen kleur en muzikale stijl.
Who’s afraid of …
Normaliter is blauw een rustgevende kleur , maar niet in het eerste deel waarin de combinatie met vervormde elektronica en gothic sound juist onheilspellend. De vampier kwam niet echt naar voren maar het unheimische gevoel wel degelijk.
Na een korte filmische interlude volgt het tweede deel in rood. Vaak met warm en liefdevol geassocieerd maar onderzoek heeft uitgewezen dat deze kleur meer stress en spanning oplevert dan blauw. Wellicht dat Ciciliani om die reden dit deel van zinnelijkheid gloedvol rood heeft meegegeven. Bellen en ratels, echoënde klanken als een bonzend hart en bloed dat door de aderen stroomt..
In het derde deel voert geel de boventoon. De kleur van haat en nijd. Strijkstokken over versterkte snaren. Metaalbewerking. Doet pijn aan de oren. Barbaars en moeilijk te verteren.
Postlude.
In het laatste deel, een compositie van beide heren gezamenlijk, passen de verschillende delen en de filmstukjes als een puzzel in elkaar. Ineens zit er een verhaal in de korte, zich herhalende filmbeelden. En voorziet Ciciliani de oude beelden niet alleen van een nieuw en modern geluid maar ook van zijn woorden. Hij laat het helaas niet meer aan de verbeelding over. We worden uit onze droom weggerukt met wat onwennige noten tot slot.
Visuele effecten.
In de nazit met artistiek directeur Bert Palinckx laat Ciciliani zich ontvallen dat hij niet zo veel op heeft met theater; “It takes you too much into a different world … Lighting is more special.” Hij hield het bij laser en lichteffecten. Toch zou de voorstelling op een hoger niveau getild kunnen worden als de musici zich op de bühne hadden gewaand en wellicht hun kleding iets meer op elkaar of het geheel hadden afgestemd.
Link: http://www.markociciliani.de/
Door: Karien Guinee.