Dit jaar had het Belgische Global Festival wat te vieren, want Sfinks bestaat alweer 35 jaar. Het was op 30, 31 juli en 1 augustus drukker dan ooit. De circustenten waar de podia zijn opgebouwd, maken het terrein zo gemoedelijk, maar het was ook dringen geblazen. Wordt Sfinks steeds populairder? Komt het door de speciale editie? Of door Bart Peeters die het slotconcert verzorgde? Hoe het ook zij, net als vorig jaar heb ik genoten van de programmering. Natuurlijk heb ik niet alles kunnen zien, maar ik wil graag een korte impressie geven met wat foto’s van Ton Maas.
Heel nieuwsgierig was ik naar Tiganá uit Brazilië. Bij deze jonge artiest en candomblé priester heerste een sfeer van onthaasting. De muziek was loom en percussief tegelijk. Op een aangenaam getokkel van gitaar en akoestische bas zong Tiganá zijn gedichten. Heel aardig maar kwalitatief niet zo denderend.
De drukke Portugese/Afro band Terrakota gaf een optreden in de concerttent. Het is een erg leuke band waar verschillende stijlen op een speelse manier bijelkaar komen. Lang bleef ik niet staan want het geluid was loeihard, echt niet om aan te horen.
Najma Akhtar & Gary Lucas (foto: Ton Maas)
Door het concert van Najma Akhtar en Gary Lucas wist ik weer waarom ik graag naar festivals/concerten ga. Ik verwachtte er eerlijk gezegd niet veel van, want de fusie tussen Indiase ghazal zang en Amerikaanse psycho blues/rock doet wat geforceerd aan. Maar ik kon me opeens zo goed voorstellen dat de ietwat ontoegankelijke Indiase zang een stuk lichter verteerbaar wordt door de gitaarbegeleiding van Lucas. Het klopte gewoon, waarschijnlijk ook omdat de tablaspeler zich aan de westerse ritmiek aanpaste. Het enige storende was het electronische gepriegel van Lucas, vooral wanneer het abrupt stopte.
Toto La Momposina uit Colombia was geweldig. Vooral de eerste twee Afro-Cubaanse akoestische stukken. Toto, een kranige vrouw van in de zeventig, heeft zo’n krachtige uitstraling dito stem. Een genot om naar te kijken. Totdat het hele orkest begon te spelen en de versterking weer te hard stond afgesteld.
Violons Barbares (foto: Ton Maas)
Violins Barbares in de Clubtent was een van de verrassingen van het festival. Het trio uit Bulgarije, Frankrijk en Mongolië sloeg aan bij het publiek. Natuurlijk vooral door de ruige boventoonzang van Dandarvaanchig Enkhjargal, maar ook het vrolijke gefiddel van de Bulgaar (”alles goed?”) viel in de smaak.
Koudede, een desertbluesgroep uit Niger, is een prima band. Jammer dat we de desertblues al kennen van Tinariwen, Toumast en Etran Finatawa. Maar aan de andere kant, de westerse blues en rockbands lijken ook erg op elkaar. Het heeft wel iets vertrouwds.
De jonge Belgische roma violist/zanger Tcha Limberger was weer geweldig virtuoos. Zijn vioolspel is soms niet bij te benen, zo snel. Hij werd begeleid door contrabas en viool. De muziek is wel erg traditioneel en het publiek kwam af en aan.
Leuk dat zo’n act als Ceú uit Brazilië hiermee contrasteert. De zangeres brengt een modern geluid die meer popgericht is. De muzikanten en Ceú zelf stralen wat mij betreft niet veel uit. Het klonk en zag er een beetje ongeïnspireerd uit.
Melike van Tri a Tolia (foto: Ton Maas)
Dan liever Tri a Tolia met de Turks /Nederlandse persussionist Sjahin During. Een heel mooi optreden. De Belgisch Turkse zangeres Melike Tarhan heeft een prachtige melancholische stem en de solo’s van cellist Lode Vercampt zijn spannend en overweldigend.
De Koreaanse pansori zangeres Ahn Sook-Sun heeft een fantastisch stemgeluid. Ondanks de taalbarrière, kon ze goed communiceren met het publiek. De sobere muziek van zang en schaarse drumslagen en het abstracte doch boeiend verhaal bleek echter zware kost te zijn voor de festivalgangers.
Hoogtepunt van het festival voor mij en vele anderen was de Buena Vista Social Club. Omara Portuando stond ook aangekondigd, maar ze kwam maar niet. Het laatste kwartier verscheen ze eindelijk en meteen sloeg de sfeer om, zowel bij het publiek als bij de band. Pure magie. Ze is al in de tachtig dus moet ze het toch wel een beetje rustig aan doen. Daar trok ze zich echter niets van aan. Een gedenkwaardig kwartiertje!
Er was natuurlijk veel meer te zien en te horen zoals het optreden van Youssou N’Dour, een Koreaanse ceremonie en Afrikaanse acrobatiek. Wil je daar meer over weten, klik dan hier.
Charlie Crooijmans, voormalig coördinator wereldmuziek