Fringe di 31 aug. 14.00 uur – het Pandhof
ENSEMBLE VIVO FIATO

Het pandhof in Utrecht is het complex wandelgangen naast de Domkerk, omsluitend een ‘hof’ (een binnentuin).
Dit jaar is het organiserend en dienstenverlenende hart van het Festival Oude Muziek neergestreken in het complex oude, zeer oude wandelgangen van de Domkerk. En in de hof is een klein met zeildoeken overdekt plankier opgetrokken dat als openluchtpodium dienst doet. Het publiek zit tussen de zuilen van de wandelgangen als voorheen de brevierende geestelijken (hoewel, die zaten niet, maar liepen). Op dit podium zijn geprogrammeerd de –ieder jaar weer graag bezochte – concerten in de fringe.

Ik hoorde er het ensemble Vivo Fiato. Jonge mensen zijn het, met toch al een respectabel reservoir aan gedachten en practische vaardigheid ten aanzien van het metier: oude muziek. Zij kwamen met een Italiaans vroeg-barok programma. Daarmee weken zij af van het thema van het Festival 2010, simpelweg te noemen: Louis Quatorze.

Vraag: brengt een dergelijk afwijken van het beeld dat dit jaar aan de oude muziek gegeven wordt een meerwaarde met zich mee? Vreemd, met dat de dagen vorderen draaien de oren steeds meer naar elegant, zoet smartelijk, onderhoudend, virtuoos. Zoals bijvoorbeeld op dat concert door het ensemble Il Suonar Parlante, afgelopen zondag?

Ho: het ensemble Il Suonar Parlante bracht Tombeaux. Odes op gestorvenen, zoals Marcel Bijlo dat uitdrukt in het grote festivalboek. En bijgevolg, een gevoel voor drama kon het ensemble Il Suonar Parlante dan ook niet ontzegd worden op hun concert op zo 29 aug. Zo zeer dat de vorm van de dansen zoals Allemande, Courante, Sarabande wel eens verloren ging. Ik kweet dat aan de primaire idee van dat programma, namelijk het eren van gestorvenen.

Daar kom ik op terug na het ensemble Vivo Fiato gehoord te hebben. Vivo Fiato kwam dus met een Italiaans programma: muziek van o.a. Caccini, Luzzaschi, Grandi, Monteverdi. Speelde het ensemble Il Suonar Parlante zondagavond wel muziek van Louis Quatorze?

Dat dacht ik, terugdenkend aan hen terwijl ik luisterde naar de jonge spelers van het ensemble Vivo Fiato met hun Italiaanse muziek die globaal genomen een 75 jaar vroeger dateert dan de muziek van Couperin en Marin Marais c.s.

En ik dacht: die spelers van Il Suonar… zij maakten muziek, heerlijk maakten zij muziek, zoals Italianen muziek maken, om het even welke muziek…

En doordenkend: wat opmerkelijk dat ik diezelfde soort muziek nu weer hoor klinken in de handen van dit jonge ensemble in de fringe die komen met een Italiaans programma. Moet de conclusie zijn dat de Franse muziek uit de tijd van Louis Quatorze haar wortels heeft in de zuchtende, smartbezwangerde, in elke hoek de dood verwachtende italiaanse vroeg-barok: in de muziek van Monteverdi, van Caccinni?

Of is het, dat het ensemble Vivo Fiato bestaat uit één nederlandse, één griekse, en drie italiaanse musici. Karakteriserend voor de zeggingskracht van dit ensemble is niet in het laatst de voortreffelijke sopraan: Silvia Frigato –Italiaanse – die eenzelfde soort muzikale drive etaleerde als de gambist Vittorio Ghielmi van het ensemble Il suonar Parlante.

Kortom: Vivo Fiato -  Viva la France - Vivo Italiano in het Festival Oude Muziek Utrecht 2010.
De namen van de spelers:  Silvia Frigato, sopraan; Lorenzo Lio en Emma Huysser, blokfluiten; Flora Papadopoulos, barokharp; Leonardo Bortolotto, viola da gamba.