Holland Baroque Society

HOLLAND BAROQUE SOCIETY
wo 1 sep. 20.00 u/ Vredenburg Leidsche Rijn

LES PAGES & LES CHANTRES DU CENTRE DE MUSIQUE BAROQUE DE VERSAILLES
Do 2 sep. 20.00 u/ Domkerk

door Marijke Ferguson

Nu overkomt mij dat dan toch: ik raak gehersenspoeld!
U kunt hier om glimlachen. Hoe relevant is deze mededeling? Wel ik
zou zeggen, als het er om gaat enig support te geven aan het wel en
wee van het Festival Oude Muziek Utrecht 2010, dan is - het publiek de
hersens spoelen – wel de meest doeltreffende metafoor die te vinden
is voor wat er met je gebeurt als je intensief het aanbod aan
concerten in deze tien dagen frequenteert.

De ‘Holland Baroque Society’, een symphatiek, dynamisch ensemble
voor oude muziek dat bepaald heel serieus genomen moet worden in
het oude muziek landschap, bracht een amusante pastiche van het
waar gebeurde ‘conflict’ – beter zou misschien gezegd moeten worden
de ‘animositeit’ of een soort ‘rivaliteit’ tussen de heren Rameau –
componist en Rousseau – denker.

Wat betreft mijn hersengespoelde staat: het concert vond plaats op
het door mij in mijn verslag van het openingsconcert vrij.27 aug. jl.
zo gewraakte podium ‘de rode doos’ – Leidsche Rijn, en ik had niet de
minste last meer van de onveranderd ellendige ambiance in dat
gebouw!

Hoe dan ook, muzikaal viel er zeer veel te genieten, en die muziek
werd vooral door Sabine Delvielhe prachtig ‘vorm gegeven’ door een
sober maar wel doeltreffend toepassen van de specifieke barokke
gestiek. Maar ook de haute-contre Dahlin en de basse-taille Buet,
speelden het spelletje, zei het iets minder 18e eeuws dan Delvielhe.

Overigens trof mij in het door Rousseau in de 18e eeuw geregistreerde ‘conflict’ te herkennen: de controverse: Italië versus la douce France; een kwestie die ik aansneed in mijn laatstelijk verslag (over het fringeconcert van ensemble Vivo Fiato).

En dan zit je dus een dag later in die schitterende Domkerk en luistert
naar een Requiem. Alles is spel en ook dit: wij dragen geen dode naar het graf tijdens het festival. Gelukkig ‘speelde’ het ensemble Les Pages & les Chantres… ook niet alsof.

Het Requiem van Campra is een monumentale compositie, waarin – in
deze uitvoering – de diverse emotionele stemmingen prachtig als het
ware ‘ingekleurd’ worden door een rijke variatie in instrumentale
klankkleur. Uitzonderlijk is het om toegepast te horen het sonore
geluid van het serpent – een bas-cornet, dus een heel lage houten
trompet. Deze werd enige keren ingezet als de ‘houder’ van de cantus firmus.
Bijzonder.

Za. 4 september in het Radio Muziek-Essay op de Concertzender
zal ik aandacht geven aan de controverse Frans/Italiaans in het
realiseren van de dansvormen uit de 18e eeuw.
En er zal klinken een fragment van de Leçon de Ténèbre van
Charpentier, uitgevoerd door het Ensemble Pierre Robert, zanger
Marcel Beekman.