De sterren van de gebroeders Stadhouders, Jasper en Bram, zijn gestaag stijgende in de internationale improvisatie en jazz scene. Beiden hebben succes met hun sprankelend virtuoze gitaarspel. Jasper Stadhouders met een extreme tegentonale techniek, vergelijkbaar met impro gitaristen Ex en Moor. Bram Stadhouders met een subtiel fluweelzachte filmische klankkleur.
Enkele jaren geleden debuteerde Bram tijdens November Music met zijn toenmalige Bram Stadhouders Korps. Met in de gelederen de getalenteerde Onno Govaert op slagwerk. Inmiddels is Govaert ook de muzikale weg van Jasper ingeslagen. En Bram Stadhouders heeft nu gelukkig in Jim Black een slagwerker gevonden, die zijn gitaarspel in bredere zin kan ondersteunen. Want Black weet zowel met slagwerk als met elektronica een breed klankfundament te bouwen onder de fijnzinnige klanken van Stadhouders. Daarbij geven de stemkapriolen van Sidsel Endresen de stukken, zoals uitgevoerd tijdens het Toonzaal concert, een meer jazzy identiteit.
Het trio Stadhouders, Endresen en Black speelt vier lange improvisaties. Het eerste stuk opent Stadhouders met het spelen van flinterdunne sferische klankpatronen op zijn semi-akoestische gitaar. Gedurende het gehele concert blijft Bram met deze door hem gekozen inkleuring spelen. Daarbij ook continue gebruikmakend van echo’s en een grote hoeveelheid reverb. Dat wordt prachtig gedoceerd aangevuld door Black en Endresen. Er ontvouwt zich een beeldend klanklandschap, dat het volle kwartier blijft boeien en bijna ritueel aanvoelt.
In het tweede stuk gaat het trio richting expressionisme en abstractie. Free jazz elementen, gedoceerde staccato stemgymnastiek en fragmentarische elektropulsen aangestuurd door slagwerk en gitaar trekken mij richting oneindigheid. Met, na een half uur, een gevoel van verveling. Vooral het zwaar aanvoelende slagwerk, holle zaal karakteristiek, wordt te dominant ten opzichte van de stem van Endresen en het gitaarwerk van Stadhouders. De klanksculpturen worden steeds vaker voorspelbaar en het totaalgeluid voelt log aan.
De strak getoonzette en zeer fraai georganiseerde klankpaletten zorgen na verloop van tijd voor een minder avontuurlijk beleving bij mij als luisteraar. Voorgebakken improvisatie? De ruimte voor persoonlijke gevoelens en momenten van verrassing worden voor mij te veel ingeperkt. Vandaag mis ik tijdens het concert frisheid en momenten van ontspanning, vrijheid. Maar, als Bram Stadhouders liefhebber, weet ik zeker dat hij het muzikale avontuur zal blijven opzoeken. Of het nu aan de locatie lag met zijn wollige akoestiek, aan de keuze van de stukken/improvisaties of aan mij als luisteraar, wie zal het weten. Dat we voor de komende jaren gezegend zijn met een muzikant en componist als Bram Stadhouders staat als een muzikale paal boven water.
Gezien en gehoord door Hessel Veldman; vrijdag 11 november 2011 in de Toonzaal.