‘Dazed’ is een muziektheaterstuk geschreven door Giel Vleggaar en vanavond uitgevoerd door vocaalLAB. Aan het vocaalLAB is een rockensemble toegevoegd en er zijn videobeelden te zien, gemaakt door Auke Hamers.
Het verhaal gaat over een man en twee vrouwen, die leven op de automatische piloot. De ene vrouw vervalt in de sleur van de dag, de ander leeft dwangmatig en de man verliest zich in sex. Na een fataal incident komt hun leven op scherp te staan.
Het muzikale verhaal boeit, met als start soundscapes, via rockelementen zelfs naar heavy-metal kleuringen. De beelden leiden mij echter af. Zou je de videobeelden intensief willen volgen, dan mis je het spel op het podium. Sommige bezoekers worden te zwaar overladen met indrukken en verlaten vroegtijdig de zaal. Ook mij valt uiteindelijk ‘It’s A Beautiful Day’, aan het eind van de voorstelling, zwaar op de maag. Het kost mij moeite de draad van alle dag weer op te pikken. Indrukwekkend qua overdaad. Moeilijk momenten van schoonheid uit te filteren en te koesteren.
Gezien en gehoord door Nicole van der Veen; op 12 november 2011 in de Verkadefabriek.
Voor Dyane Donck, ook aanwezig bij ‘Dazed’, speelden andere criteria een rol:
‘Er zaten absoluut mooie dingen in, vooral muzikaal/compositorisch. Ik vond het gebruik maken van popjargon in een moderne muziek-context wel geslaagd. Het was een soort modernistische musical, waarin echt een verhaal werd verteld via de teksten. De stukken waarin de drie zangers tegelijk performden, waren het interessantst. De manier waarop bijvoorbeeld één zin werd verdeeld over de drie zangers werkte goed, en er was soms heel mooi samenspel met de instrumenten (bijvoorbeeld tussen gitaar en sopraan). Het grunten van de tenor was leuk en verrassend.
Toch werkte de voorstelling als geheel niet helemaal, vond ik. De filmbeelden zelf waren erg mooi - met mooi belichte details, die subtiel iets toevoegden aan het verhaal - maar ze waren denk ik té subtiel en voorzichtig. Er was ook nooit een synchroon moment tussen film en muziek, wat het een beetje te willekeurig maakt. Het is mooi dat filmmaker Auke Hamers zo’n bescheiden en dienende positie had ingenomen, met veel respect voor de muziek en het bewustzijn van het feit dat beeld enorm kan domineren. Maar ik vind dat het beeld af en toe, op bepaalde momenten, iets dominanter had moeten zijn, juìst om te benadrukken dat dat subtiele een bewuste keus is.
Het schijnt dat de makers om budgetaire redenen hebben afgezien van drie losse schermen. Dat is wel echt een ongelukkige (hoewel begrijpelijke…) keus, vind ik, want ik denk dat dat het geheel heel erg had versterkt. Drie losse projecties op één groot scherm werkt minder overtuigend.’
Giel Vleggaar (Amsterdam, 9 januari 1974)
Vleggaar is opgeleid in zowel klassieke als lichte muziek. Hij studeerde jazzcompositie en arrangeren bij Jurre Haanstra aan het Hilversums Conservatorium en klassieke compositie aan het Conservatorium van Amsterdam bij Daan Manneke en Theo Verbey. Hij verdiepte zich in de muziektheorie van Zuid-India bij Rafael Reina. Hij ging in 1998 naar Gambia om daar kennis te nemen van de muziek van de Wolofcultuur. Hij nam ook enkele lessen bij andere componisten, onder anderen George Crumb en Timothy Salter.
Vleggaar componeerde niet alleen voor concerten, maar ook voor film en dans. Hij maakte onder andere in 1994 de multimediaproductie ‘Ozo zwaar, ozo licht’ in het Nederlands Filmmuseum, in 1996 ‘Perpetuum Mobile’ (muziektheater) voor Orkater en de dansvoorstelling ‘DNCS’ in 1999.